INFO Ode aan Pom'Pin

afbeelding via Giphy

Ik zou mijn creatieve capaciteiten op dit ogenblik vergelijken met die van een platgeslagen, maar lichthoofdige peulvrucht. Verwacht u dus aan een bijzonder stukje leesvertier met literaire ambities. Ik trotseer de vermoeidheid en mijn peulvruchtanaloge configuratie echter omdat ik iets belangrijks te delen heb: ik moet dit moment claimen en grijpen en vastnemen om De Kroket te bezingen. En wat voor een. Dat bezingen gebeurt met het geschreven woord weliswaar, als ik hier ook nog melodieuze uitingen zou pogen over te brengen, heb ik straks al helemaal geen volgers meer.

Dit jaar ben ik ongeveer 4 (of is het al 5? #havingablast #timeflies #blessed) jaar glutenintolerant, en qua kroketten was het gedurende die periode nog niet bepaald veel soeps. Ja, dat is iets wat mensen gebruiken in hun dagdagelijkse uitingen. Qua kroketten. Zo 'Hoe was je dag schat?' - 'Goh, meetings, wat lastige telefoontjes maar overall qua kroketten wel oké.' Oké, misschien doen ze dat niet in uw vrienden- of familiekring, maar onbekend is onbemind en dan stel ik voor dat u eerst even in de eigen boezem kijkt vooraleer u een ongefundeerd oordeel velt over andere mensen hun invulling van kroketten. Mensen zouden meer in termen van kroketten moeten denken.

afbeelding via Giphy

... zie ik u denken. Maar ik had u gewaarschuwd dat het niveau hier zou neigen naar uitermate hoogstaand. Toegegeven, er was tijdens de afgelopen jaren occasioneel wel die homebaked kaaskroket (ter verduidelijking: het betrof een ingevroren exemplaar dat door papa- of mamalief op deskundige wijze in de oven werd afgebakken - ik heb geloof ik één keer zelf een poging ondernomen en het resultaat was iets halfbevroren met verkoolde buitenkant, the yums) of een artisanaal exemplaar in het glutenvrijvriendelijk walhalla De Wingerd, maar de algemene tendens was toch eerder smaakloos of volstrekt kroketloos. Mijn computer autocorrigeerde dat laatste in 'kroketjes' en als dat geen ironie is, ben ik de kerstman.

Maar, mijn beste vrienden van de flatulentie, dat tij is officieel gekeerd. Afgelopen woensdag nuttigde ik samen met glutentoleranten een maaltijd alwaar wij allemaal van dezelfde voor-de-algemene-markt-bestemde-kroketten konden genieten. And by George was it beautiful. Ik moet zeggen dat het mij twee kroketten into de avond al volstrekt niet meer kon schelen of ik de dag erop toch nog dubbel zou liggen van de krampen, cause they were so good. Maar de pijn bleef uit, dus kan ik u met vreugde, vrolijkheid en volledige zekerheid oproepen om massaal Pom'Pins van Lutosa te consumeren. (Zorgt u uiteraard wel even dat u proper frietvet gebruikt.) (En neen dit is niet gesponsord, al staat het Lutosa meer dan vrij om mij een jaarvoorraad te bezorgen.)

Moest u reeds op de hoogte zijn geweest van dit prachtig fenomeen (er staat geen glutenvrij logo op de zak, vermoedelijk omdat er mensen zijn die in horror en afschuw wegtrekken van een voedingsmiddel wanneer het zich onder de noemer 'glutenvrij' schaart), dan vraag ik mij toch wel serieus af waarom u dit nooit hebt willen delen. Er zijn meer dan voldoende kroketten voor iedereen en frankly, u stelt me teleur. Moest dit echter nieuwe informatie voor u zijn, dan ben ik bijzonder verheugd u met deze fijne boodschap te kunnen verblijden en zacht neuriënd het weekend in te sturen. WE ARE KROKETFREE NO MORE. Men zegge het voort. Dan zal ik hier afronden, Rudolf wacht op mij.

afbeelding via Giphy

INFO Mijn paaswens

Ik wou dit stukje eerst mijn paasfrustratie of mijn paasei noemen, maar Pasen is niet het moment om een boodschap van lichte boosheid op de wereld af te sturen (urbi et orbi guys, urbi et orbi). However. Omdat ik een kampioen ben in het zoeken van kapstokken voor mijn boodschappen (interpreteer dat met een zweempje ironie), spotte ik de link tussen paaseieren en mijn figuurlijk ei meteen en kon ik de kans moeilijk laten liggen om dit stukje toch te schrijven. Zij het dan met een positievere titel en een inleiding die niets zegt maar wel naar chocolade ruikt. Ik geef u even de tijd om enthousiast en ostentatief ja-knikkend te applaudisseren.


Ik kan lachen met het feit dat ik geen gluten mag eten. (YAY! Nog meer positiviteit!) Er zijn andere mensen die spreken over hun glutenintolerantie alsof een glutenvrij leven betekent dat u elke. dag. opnieuw. een strijd moet leveren met een wereld waarin niemand u ooit wilt begrijpen en alsof het de meest verschrikkelijke auto-immuunaandoening ooit is. In mijn hoofd slepen die mensen zich in hun dagelijkse leven voort door permanent te loensen, te zuchten en te sakkeren over hun heel zwaar leven. Het is uiteraard niet aan mij om uit te maken hoe u omgaat met uw glutard-zijn, maar neem uzelf daarin alstublieft niet te serieus (en schrijf er dan bij voorkeur ook geen blogs over). Want dáár krijg ik het schijt van. Er zijn kindjes die geen eten hebben, terwijl u en ik gewoon bij de overvloed aan voeding het risico lopen op buikpijn, serieuze malaise en (afwezigheid van) kak.

Los daarvan zijn er wel momenten waarop ik serieus in de knoop lig met de glutenwereld. Ik ga nog altijd heel graag op restaurant (dining out gives me such a rush) en daar kwam ik onlangs weer tot de constatatie dat deze etablissementen een glutenintolerant wezen niet altijd even serieus nemen. Full disclosure: het gebeurt dat ik een restaurant binnenga en mijn hoofd luidkeels frieeeeeetjeeeeeees zingt waardoor ik eigenlijk niet wil vragen of de frietjes wel apart van de kroketten worden gefrituurd in het geval dat deze levensvreugde mij zou ontzegd worden. Maar ik probeer dat wel altijd te doen (I am SO brave) om zo veilig mogelijk te vreten. Bij mijn bestelling kies ik steevast voor gerechten die glutenvrij lijken, en wanneer ik met de ober praat, vermeld ik ook (meestal) met nadruk dat ik glutenvrij moet eten.

De zwaar misnoegde personen zouden daarbij waarschijnlijk de tijd nemen om uitgebreid met de ober het fenomeen glu-ten-in-to-lerantie inclusief een exhaustieve lijst met potentiële rode vlaggen in de ingrediënten van de maaltijden te overlopen (in mijn hoofd in de vorm van een powerpoint op een tablet), maar ik heb daar dan simpelweg geen goesting in. Voor mij stopt mijn verantwoordelijkheid bij mijn bestelling en de vermelding van de noodzaak tot glutenfreeness. Ik wil mijn gezelschap namelijk niet voor de miljardste keer trakteren op het avontuur van de allesverwoestende gluut die darmen aantastte en opstopte en het glutenvrije dieet dat vervolgens alles overwon en op een pony naar de zonsondergang galoppeerde. Als ik het licht zie uitgaan bij de persoon die mijn bestelling noteert (or better yet: als ze over room en kaas beginnen), zal ik uiteraard verduidelijken dat er geen bloem, pasta, tarwe of brood in mijn gerecht mag zitten, maar als hij of zij (doet alsof hij of zij) het dan begrijpt, laat ik het daar ook bij.

Om dan terug te komen op mijn ei en bovengenoemde minder aangename ervaring: fouten maken is absoluut menselijk, maar horecapersoneel mag ophouden met te doen alsof ze een glutenintolerantie begrijpen. Ik heb geen enkel probleem met het verder toelichten van mijn diëtaire noden (zoals daar zijn: frietjes) en restricties (zoals daar zijn: frietjes gebakken in krokettenfrituurvet), maar ik ga dat niet elke keer spontaan doen. Ik wil niet "die veeleisende zaag" worden voor het aanwezige zaalpersoneel. Mijn doel van de avond is om zonder gedoe als een normaal sociaal functionerend wezen gezellig te tafelen met mensen die ik graag zie en, als het even kan, de auto tijdens de rit huiswaarts vrij van zwavellucht te houden.

Uiteraard zijn er vele locaties die wel goed omgaan met een glutard, en misschien vindt u dat het mijn eigen schuld is dat er gluten in mijn lichaam geraken omdat ik geen powerpoint meeneem op restaurant. Maar moest u mijn mening delen en horecamensen kennen of tegenkomen, mag u hen altijd de bescheiden paaswens van deze veeleisende zaag communiceren. Alle beetjes helpen en wie weet, kan er daardoor zelfs bij de zuchtende glutards ook iets vaker een glimlach af. U mag uzelf achteraf belonen met een paasei of vijftig, ik zal alvast het goede voorbeeld geven.

IK EET 3: Evelien

Dus. Donderdagavond (u weet wel, die warmste maartdag ooit met stralend terrasjesweer) was het hoogstnoodzakelijk dat my disneyfriend and me in de vroege avond eindelijk naar Beauty & the Beast gingen kijken en gisteren was een dag met grondig tegenwerkende ingewanden. Bijgevolgtocheenpietsiebeetjetelaatkleinbeetjemaarechtverwaarloosbaar. Vanavond gaan we TERUG IN DE TIJD voor dit fijne relaas van glutard (en superheldin, zij gaat enorm positief om met haar intoleranties én weerstaat bovendien de urge om een brooddoosje met wafels in één keer leeg te eten - zie verder) Evelien De Cock. Zij deelt overigens op haar Instagram geregeld glutenvrij lekkers waarvan mijn gsm spontaan in kortsluiting slaat want zo veel kwijl kan dat toestel blijkbaar niet aan.

9 maart 2017

Hallo, ik ben Evelien! Op Instagram beter gekend als @glutenvrijgenieten. Zo’n drie jaar geleden begon mijn glutenvrij avontuur na jaren zoeken en proberen. Een dikke week na het glutenvrije dieet was ik al een ander mens, ik ben nog steeds verbaasd over welke invloed voeding op een lichaam kan hebben. Enkele maanden later kreeg ik meer geruststellende bloedresultaten te zien en deze verbetering zet zich nog steeds voort. Naast gluten staan ook lactose, gist, tomaat, zowat alle kruiden, peper en ajuin op mijn blijfervanaf-lijstje. Daarnaast dien ik histaminerijke voeding zo veel mogelijk te mijden (chocolade, alcohol, citrusvruchten, aardbei, enz.) en roept mijn lichaam mij meteen halt toe wanneer ik er weer eens ben over gegaan (3 glazen wijn = 3 dagen kateren).

In ’t begin een ware beproeving, ik stapte huilend in mijn auto na een rondje door de supermarkt. Toen volgde een periode van enthousiast proberen, veel mislukken maar geleidelijk aan slagen en héél veel plezier vinden in het allergievriendelijk koken. Ik begon foto’s te maken, deelde ze op mijn Instagramprofiel, vond daar ongelooflijk veel inspiratie en leerde andere glutards kennen. Ik nam mij voor om me niet te laten doen door dat dieet en te eten zoals ik in het leven sta: proberen van elk klein moment te genieten en niet op te geven. Dus ook van die mottige boekweitcrackers. (Gelukkig intussen véél lekkerdere varianten gevonden, jeej!)

De laatste tijd staat het glutenvrijgenieten weer op een laag pitje. Ik ben beginnen werken en dat vraagt zo veel van mijn (nog steeds sukkelend) lichaam dat ik het koken noodgedwongen en grotendeels aan la mamma moet overlaten. Gelukkig zorgt die na de nodige instructies doorheen de jaren voor lekkere en voedzame potjes, en daar plukt heel ons gezin de vruchten van. (Oh ja, ik ben zot verwend.) Vandaag neem ik jullie mee doorheen mijn glutenvrije, doordeweekse dag. Ik eet ...

07.00u: Beepbeep, ik wil niet opstaan! 


Toch maar uit dat bed kruipen en mijn dag starten met een glas lauw water met citroen. Een zalige gewoonte, de gezondheidsvoordelen zijn talrijk en ik voel mij meteen wakkerder. Dat mijn buik doorheen de dag minder opzwelt en gek doet, is heel mooi meegenomen! Daarbij eet ik een potje Probi+, een product dat werd ontwikkeld door Hoeve De Ploeg, in samenwerking met Hogeschool Gent. Het zou een héél sterk probioticum zijn met gigantisch veel (goede) bacteriën. Top, toch? Dit nuttig ik in kuurvorm en brengt bijvoorbeeld na een antibioticakuur (met veel tegenzin) mijn darmen weer tot rust en in topvorm!


Ik maak ontbijt nr. 2 klaar en vertrek.

08.30u: Tijd voor ontbijt, tijdens het lezen van mijn mails.


Alpro Go On, alternatief voor platte kaas, ik ben zo blij met jou! En met de nieuwe variant met aardbei lijkt net op die Petit Gervaiskes die ik als kind zo graag naar binnen speelde. Havermout, chia – en lijnzaad en wat besjes erbij, zalig gezonde combo!

10.30u: Ik heb alweer honger en zin in zoet (rasechte sugaraddict, ondanks het gekende effect op mijn lichaam, I’m bad).


Gisteren wafels gebakken met de helft (riet)suiker (andere helft aangevuld met amandelmeel, geeft tegelijk een lekkere bite) = glutenvrijgenieten! Het voordeel aan werken dicht bij huis: tussen de huisbezoeken door even thuis kunnen stoppen voor een (lekkere) koffie.

13.00u: Lunchtime!


Brood is sinds mijn recent ontdekte gistintolerantie echt verleden tijd. De gluten- en gistvrije broodmix die iets of wat lekker was is uit de handel genomen, mijn eigen baksels zijn ver-schrik-ke-lijk en aan Yam Desem moet ik nog heel hard wennen. (Principieel ben ik er ook tegen om bijna €5 te betalen voor een klein broodje dat niet eens echt lekker is.) Dan maar rijstwafels, quinoa- of boekweitcrackers en veel restjeslunchkes! Wanneer ik tijd/energie over heb maak ik soep (zot van) en da’s eten en drinken tegelijk, mmm J. (Op mijn to do-lijstje: experimenteren met maaltijdsoepen en wanneer het warmer wordt opnieuw slaatjes maken, mijn collega’s gaan niet weten wat ze zien als ik daar met mijn salad-in-a-jar toekom...) Vandaag: verse broccolisoep met rijstwafels.

16.00u: Pauzetijd, wafeltijd!


17.00u: Weer onderweg. Een goestingske, een appeltje.


19.00u: Ik eet ... bij de schoonfamilie!


De eerste keer, zo’n half jaar geleden, met mijn lijstje afkomen van wat-allemaal-niet-mag was wel even spannend. Intussen heeft mijn lieve schoonmama zich ontpopt tot een glutenvrije chefkok en is ze helemaal mee! Vandaag op het menu: koude schotel met zelfgesneden frietjes (in net gecleaned glutenvrij frietvet). Aanvalleeeeen!

21.00u: Er is ook dessert.


Toch even checken wat er allemaal in zit: eerder toevallig zonder gluten en lactose, mijn hart maakt een sprongetje!


Tussendoor: van die 1,5 liter water ben ik vergeten een foto te nemen!