OVERZICHT Zo extreem is de glutard

Het leven van een glutard staat bol van de extremen, aangezien ons volledige zijn is gebouwd op één gigantische contradictie: de allesomvattende liefde voor gluten versus de incapaciteit om ze te consumeren zonder het eigen systeem geheel te annihileren. Een overzicht.

Afbeelding via Tumblr

1. De glutard vs. "Hoe is het om glutenintolerant te zijn?"

Op een goede dag zal de glutard een rooskleurig en dankbaar plaatje schetsen van het leven zonder brood, taart en verse pasta. De diagnose maakte immers duidelijk wat wel en niet mag én zorgt er bijgevolg voor dat alle andere voedingswaren zonder paniekaanvallen kunnen worden geconsumeerd.

Afbeelding via Giphy

Op een minder goede dag (vaak voorafgegaan door een blootstelling aan goddelijk gebak, de geur van vers brood of een restaurant waar de keuzes werden beperkt tot een salade zonder vinaigrette), daarentegen, is de boodschap iets minder optimistisch. Too sad to explain.


Afbeelding via Giphy

2. De glutard vs. gastheren en gastvrouwen

Meestal is het zo dat een gastheer of -vrouw echt de moeite doet om een glutenvrijvriendelijke avond op poten te zetten, en dan weet de glutard soms met zijn dankbaarheid geen blijf.

Afbeelding via Google

Soms, echter, is het zo dat diezelfde gastheer of -vrouw zich de volgende keer iets minder goed heeft kunnen voorbereiden en bijgevolg is vergeten om glutenvrije alternatieven te voorzien. Het is niet dat we een nuissance willen zijn of ongelooflijk veel verwachten maar een hangry glutard is geen subtiel wezen.

Afbeelding via Google

3. De glutard vs. glutentolerante tafelgenoten

Er zijn af en toe tafelgenoten die luidruchtig van hun glutenrijke voeding genieten en, wanneer een glutard zich laat meeslepen door de lokzang van de gluut en het stukje voedsel in kwestie verlangend gadeslaat, voorstellen om "anders gewoon een hapje" te nemen. NO POSSIBILE.


Afbeelding via Giphy

Andere glutentoleranten hebben dan weer medelijden en krijgen moeilijk een hap door de keel zonder verontschuldigend te kijken of zich expliciet te excuseren.

Afbeelding via Google

4. De glutard vs. de angst voor de gluut

De glutard heeft zo zijn dagen van wantrouwen, waarop het aanraken of proberen van iets dat heel misschien (maar waarschijnlijk uiteindelijk in de verste verte geen) gluten bevat te veel gevraagd is.


Afbeelding via Tumblr

Op andere dagen vraagt de glutard zich dan weer af of de glutenintolerantie misschien verdwenen is en een klein risico oké is. Er is immers al zo lang geen echte opstoot geweest, misschien heeft het lichaam zich wel op magische wijze hersteld?

Afbeelding via Tumblr

5. De glutard vs. (glutenvrije) kookboeken

Bij het aanschaffen van weer een nieuw kookboek is de glutard optimistisch. Het leven stopt immers niet bij glutenvrij, er zijn duidelijk nog oneindig veel mogelijkheden om zaken zélf te maken en het is hoog tijd dat we het baktalent in ons loslaten. To the kitchen we go!

Afbeelding via Google

50 minuten later.

Afbeelding via Tumblr

Ik vermoed dat u nu, tenzij u zich herkent in bovenstaande moodswings, een vorm van medelijden heeft ontwikkeld voor de mensen in mijn naaste omgeving. Persoonlijk begrijp ik ook niet altijd hoe ik hen niet volledig tot waanzin drijf. Ik vermoed dat ooit zal blijken dat ik al die jaren fiscaal aftrekbaar was.

KEUKEN Empty the Fridge

Ik heb iets met kookboeken. Helaas niet omdat ze me eindeloos inspireren, me nieuwe dingen doen uitproberen in de keuken, andere ingrediënten doen inkopen of om er überhaupt geregeld uit te koken. Vaak belandt een kookboek namelijk gewoon op onze boekenkast en kijk ik er veel meer (wel uitermate) liefdevol naar dan dat ik het effectief nog opensla bij een culinaire inspanning. Dat is niet de bedoeling, dat wéét ik. En dan zie ik een nieuw kookboek, luister ik naar mijn oerinstinct (in de veronderstelling dat er in die tijd ook al kookrotstekeningen waren) dat 'Julie hebbuh' zegt en negeer ik verder alle ratio. Vandaag was dat dus niet anders.


Een oplossing voor het lek van onze ijskast vond ik helaas niet terug, maar Empty the Fridge bevat een handig gamma aan keuken- en koelkasttips. Van waar u wat dient te plaatsen in de frigo (dat is hier niet van de vrijblijvend meneer, neen hoor) en hoe u sla kan reanimeren tot hoe lang u welke voedingswaren mag invriezen en hoe u die dan best weer ontdooit. Vooral de richtlijnen omtrent dat invriezen, I cannot begin to benadruk: ZO HANDIG. Mijn leuze bij het opeten van ingevroren (en wederom ontdooide, ik ben beschaafd) voeding neigt naar what doesn't make you stronger, kills you terwijl mijn wederhelft bedenkelijk voedsel (toegegeven, met net dat ietsje meer verstand) sneller de vuilnisbak induwt.


Over dat vuilnisbakduwen gesproken: het is belachelijk hoe veel eten u en ik weggooien. Afin, hoe veel eten u weggooit. Want ik eet het waarschijnlijk nog op tenzij het donkerbruin uitslaat, er haar opstaat of er een té verontrustende geur van opstijgt. Auteur Jennifer Schleber startte haar blog vijf jaar geleden om net die voedselverspilling tegen te gaan, en brengt nu een (kei. mooi.) kookboek zodat u het beste uit uw koelkastinhoud zou halen. Toen ik het boek doorbladerde werd duidelijk dat Jennifer's koelkast standaard wel iets rijkelijker gevuld is dan ons 'misschien deze week geen kaas want dat is duur' lekkend exemplaar, maar Empty the Fridge bevat ook fijne suggesties om o.a. oud brood (handig aangezien glutenvrij brood snel versteent) weg te werken en verpieterde groenten te verwerken. 


Ik zou zelfs durven zeggen dat Empty the Fridge mij gaat inspireren en nieuwe dingen gaat doen uitproberen. Op dat lijstje van try-outs komen zeker de spaghetticourgette 'patties' met feta en munt, quiche met quinoakorst, lauwe burgersalade met wintergroenten en linzen (zonder de bulgur, maar dan doe ik eindelijk eens iets met die linzen in onze voorraadkast) en deze sticky rice met mango. Jennifer moet daarbij aan haar reis naar Thailand terugdenken, maar ik werd spontaan teruggekatapulteerd naar enkele jaren geleden met vriendinnen in Maleisië. Daar was de liefde voor dit gerecht zodanig groot, dat we er zelfs een liedje - we want the mango sticky riiiiiice - over maakten. Nope, I wouldn't be able to make this up.