INFO I'm practically imperfect


Ik heb mij altijd al makkelijk laten meeslepen. In mijn jeugd was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik een Disneyprinses was. Het was dan ook op zijn zachtst gezegd teleurstellend toen ik ontdekte dat mijn luidkeels te berde brengen van een geïmproviseerd lied tijdens een wandeling niet automatisch op bijval van iedere omstaander kon rekenen. Rond mijn 8 jaar dacht ik ook dat er een 75% kans was dat ik, net zoals Otje, met dieren kon praten (ook al vond mijn vader dat raar) - na de talrijke "komaan, tegen mij kunt ge echt iets zeggen, niet bang zijn, ik ben uw vriend"-gesprekken die ik daarna voerde met menig dier ter aard begon het stilaan te dagen dat die gave misschien toch niet voor mij weggelegd was. Met het ouder worden kreeg ik mijn verwachtingen gelukkig beter onder controle: bijvoorbeeld, toen sport een belangrijk schoolonderdeel werd, was al heel snel duidelijk dat er steeds een 95% kans was dat Julie de bal níét zou vangen. Zelfs al hoopte ik dat ik net als vaderlief een basketballer in spé was. L O L amirite

OVERZICHT Zo herkent u de glutard anno 2016

Goedenavond, glutards. Het is mei, en die zonnige maand is in Nederland de coeliakiemaand. Het schrijfsel van vandaag betreft dan ook iets geheel in de thematiek van die awareness. De frustraties, ervaringen en (initiële) extase uit 'Zo herkent u de glutard' blijven actueel, maar ik ondervind dat er ondanks de mediabelangstelling en massahysterie rond gluten these days nog te vaak flaters in het herkennen en behandelen van glutards worden begaan. Vandaar wens ik mij met deze post niet enkel aan mijn medeflatuleerders te richten, maar ook aan een breder publiek.

Ik stel voor dat u al lezend (dat is hier met interactief!) een bingo-documentje aanlegt waarop u volgende puntjes oplijst. Indien u twijfelt bij een toekomstige toevallige ontmoeting: van zodra u alle vakjes kan afkruisen kunt u zeker zijn dat u te maken heeft met een glutard.

afbeelding via Giphy