INFO Ciaokes, byekes 2016


Terwijl ik dit schrijf ben ik 1) lichtjes aan het suiker-OD'en op mijn stukje van de glutenvrije kerstboom van Best New Belgian Brand 2016 Generous en 2) extreem luid naar de (fantastische) soundtrack van Moana aan het luisteren. Als ik dus ietwat manisch overkom, u weet dat te plaatsen. Ik moet nog even nadenken hoe ik dit schrijven ga koppelen aan een relevante glutenvrije post, maar then again heb ik zonet een glutenvrij koekjesmerk vermeld so maybe I'm good. Bon, ik voeg hier nog een fotootje boven en we klappen er niemeer van.

2016 was een zot jaar, een mooi jaar, maar ook een ongelooflijk schijtjaar. In maart zat ik heel diep, zocht ik naarstig naar een nieuwe job en schreef ik over #Bruxellesmabelle na de gitzwarte ochtend in het hart van ons land. Elke geweldpleging, oorlogsdaad of terroristische aanslag dicht of ver maakt mij bang en intriest, maar sinds maart breken ze telkens nog iets meer een stuk van mijn (glutenvrij) peperkoeken hart. Onlangs werd daarbovenop het summum van incompetentie (pardon my French) als nieuw hoofd van de Verenigde Staten aangesteld en verloor ik mijn vertrouwen in onze wereld quasi volledig.

Gelukkig bracht 2016 ook een eerste keer skiën zonder beenbreuken en andere leuke citytrips, vrienden die trouwden en kersvers nieuw leven in de familie, een bijzonder fijne nieuwe job, een kennismaking met Zürich onder deskundige begeleiding van mijn zus en topdokter-in-spé, de veelbelovende verhuis naar het charmante Schaarbeek, een schitterend concert van Anderson .Paak op Pukkelpop, een ontroerend verrassingsfeest voor mijn 25e verjaardag, een warmste loop in Brussel en ontelbaar veel momenten met mijn lief, familie en vrienden die een meer dan welkome constante blijven in een wereld die almaar doller draait.

En toch, voor mij mag 2016 hier afronden. Ik ben klaar voor een jaar waarin kinderen niet onder stof en puin zitten maar vrolijk een boek kunnen lezen, mensen opnieuw gerust een vliegtuig kunnen nemen en gezellig een kerstmarkt of andere parade kunnen bijwonen. Want onze samenleving is schoon, onze samenleving is warm, onze samenleving is niet racistisch en onze samenleving kent liefde en draagt haar het hoogst in het vaandel. Be safe, stay safe, heel warme feesten en een bijzonder mooi nieuw jaar. Ciaokes byekes en tot in 2017!

KEUKEN Tiramispeculaasu

De Sint zit officieel weer in Spanje met zijn pieten en u en ik doen zich naar hartelust tegoed aan zijn chocolade. Het is ook mogelijk dat u met een voorraadje van speculaas bent komen te zitten. Disclaimer: ik hou van speculaas maar chocolade krijgt voorrang tijdens deze periode. Lotusalsuditleest-halloLotushoegaathetenmetdebabyspeculaasjesooklekkerohtofmaakalstublieftglutenvrijeLotusIbegyou. Ik vind alleen dat die lading speculaas (dat is hier met serieuze first world problems) zeer moeilijk crisp te houden is. En een geopend pakje ineens leegeten is dan weer een beetje too much want ik heb net schaamteloos 3 chocoladefiguurtjes binnengewerkt - er zijn grenzen. De speculaasjes opsparen tot aan het kerstfeest is een optie, maar niets schreeuwt karigheid als Sintleftovers serveren op een kerstfeest en bovendien zijn daar altijd die mensen die ze niet durven aanraken omdat ze (l'horreur!) glutenvrij zijn. 

Vreest echter niet langer. Tiramispeculaasu to the rescue. In het verleden heb ik al eens verwezen naar een recept voor tiramisu, maar omdat ik zo apetrots als een gieter (ik ben tegelijk een object én een dier wanneer ik trots ben, do try this at home) was toen ik mijn tiramisu proefde, toch even voor de volledigheid het simpel recept - dat u werkelijk in élk kookboek kan aantreffen, ik ben ZO origineel - zodat ook u dit eindejaar kan shinen als een echte kitchen queen. ALLEMAAL: we are the kitchen queeeeens. 

CATCH OF THE DAY In Bruges

DISCLAIMER: Ik schreef deze post deze week tijdens een moment van fenomenaal pendelplezier. Een deel van mijn geschreven werk is bijgevolg irrelevant op deze zaterdagnamiddag. Maar sluit gewoon even uw ogen, voel die werkstress opborrelen en we zijn opnieuw dinsdagavond. Hoort ge de trein, Alain?

Dag gegoede lezer, wachtend op mijn trein naar Brussel (seriously openbaar vervoer, ik doe mijn best om op tijd te zijn voor u – how about you return the favor) besloot ik aan dit schrijven te beginnen. Als ik ietwat vijandig overkom, neem het vooral niet persoonlijk, een zekere vorm van frustratie maakt zich namelijk op dit moment van mij meester, niet in het minst aangemoedigd door een schreeuwend hongergevoel. Ne-ge-nentwintig minuten vertraging al hé. So hangry.

Afgelopen weekend was ik beter gezind (of toch over het algemeen – anders word ik daar misschien op aangesproken door mijn significant other) want toen zat ik op verjaardagsweekend in het fijne Bruhhe. Ik had braafjes op voorhand de nodige research gedaan om asap instant bij aankomst eetgelegenheden te lokaliseren (priorities), al was de informatie die ik online vond best wel teleurstellend. Ofwel waren de reviews heel negatief, ofwel waren de etablissementen reeds opnieuw gesloten (glutenvrij is echt een booming business), ofwel spraken de zaken in kwestie mij absoluut niet aan. Want jaha, deze glutard eet niet gewoon n'importe quoi.


In deze post zal u dus geen gespecialiseerde glutenvrije adresjes vinden, die vond ik jammer genoeg zelf ook niet – op een verdoken restaurantje waar we de laatste dag per toeval passeerden buiten de openingsuren na, maar die naam ontgaat mij dus daar bent u volstrekt niets mee – maar omdat ik een groot voorstander ben van inclusief denken, vind ik dat ik ook niet-fanatiek-glutenvrije restaurants moet betrekken. En ook omdat mijn lief waarschijnlijk stilaan het schijt krijgt van altijd glutenvrij te moeten eten.

Dienstmededeling: intussen zijn we 33 minuten na gepland vertrekuur en is treinlief opgedaagd.

Dit zijn de gevonden adresjes waar u wat mij betreft gezellig samen met niet-glutards kan vertoeven zonder risico op verhoogde wc-frequentie. Ook braafjes aangevuld op De Kaart.

Chang Thong Thai
Kleine Hoefijzerstraat 3
8000 Brugge



Reserveren is aangeraden (de zaak zat vorige week vrijdag afgeladen vol, en toen ik om 4 uur belde om te reserveren hadden we net het laatste tafeltje), maar het is het meer dan waard: verrukkelijke thaise keuken. Alles is probleemloos glutenvrij te maken volgens de ober. En de gin tonic was lekkel.

Sale e Pepe
Kleine Sint-Amandsstraat 1
8000 Brugge



Sale e Pepe was ook volledig volzet op zaterdag, dus hiervoor dient u opnieuw uw bel-angsten te overwinnen. Dit was terecht mijn tweede bezoekje aan de zaak, echte Italiaanse keuken mét glutenvrije pasta. 

HEMA
Everywhere & always


Sushi, iemand? Marsepein, iemand? Sushi van marsepein. Life. Check vooral hoe mijn vingers kerstman-proporties ambiëren. CHUBBY FINGERZ. Ik geef toe, dit laatste punt was geen relevante bijdrage. #sorrynotsorry.

INFO Unko

afbeelding via Giphy

Ik was van plan om een baanbrekend stuk te schrijven over vrouwelijke toiletbezoeken. Maar op zo’n geniale wijze dat u geluidloos zou schateren op enkele niet nader geïdentificeerde klankuitstoten na, en herhaaldelijk met vlakke hand uw bureaublad zou aanslaan van puur vertier. En dat lachen zou echt zijn tot tra-nens toe. I had them plans. Echter, ergens wrong het om dit onderwerp op deze manier aan te snijden. Omdat ik een zeker schroom ervaar wanneer ik het hierover met u wil hebben. En daarnaast mis ik die humoristische aanleg waarmee ik menig medemens moeiteloos tot hilariteit beroer. 

Dan maar een andere aanpak. Een betoog. Sec, maar niet helemaal to the point. Ik ga het namelijk met “toiletbezoeken” niet hebben over “neuspoedersessies” of “waarom vrouwen altijd met twee naar het toilet gaan”, maar over the real deal. Omdat ik het belachelijk vind dat de wereld daar belachelijk over doet. En tegelijk hoop ik dat ik u niet volledig doe walgen door te praten over kak. Then again is dat volstrekt uw eigen probleem.

Ik vraag me namelijk oprecht af waarom er zo’n taboe heerst rond vrouwen op het toilet, of rond het toiletgaan voor de Grote Boodschap in het algemeen. God forbid dat u openlijk zou verkondigen dat u nekeer goed bent kunnen afgaan. En naar mijn gevoel al helemaal als u een vrouw bent. Bij mannen kan die boodschap nog op een hartelijk gelach met de kompanen rekenen – voor vrouwen is dat full-on boertig. Als glutard met een schijtprobleem (dat mag u werkelijk waar op àlle mogelijke wijzen interpreteren) zie ik het als mijn taak om deze taboe te doorbreken.

Stelt u zich bijvoorbeeld eens voor wat voor een wereld dit zou zijn als vrouwen, zoals menig manmens zich jammer genoeg nog lijkt voor te houden en de schijn die een groot deel van mijn vrouwelijke medepopulatie tot het bloedirritante toe mee hoog wilt houden, geen kaka deden. Mennekelief. Zo veel chagrijn, opgekropte irritatie en constant het imminente gevaar figuurlijk en/of letterlijk te ontploffen. Crisis 1000.0. Ik begrijp uiteraard dat niemand zit te wachten op een uitvoerig en eerlijk antwoord op de vraag “En wat gebeurt er dan als ge gluten eet, Julie?” en dat er een reden is waarom u en ik in onze privé naar het toilet gaan, maar omdat ik als geen ander het belang erken van nekeer goed te kunnen afgaan (ik sméék daar begot soms om, duivelse gluten) vind ik dat we moeten stoppen met het onderwerp dood te zwijgen.

Neen, dit serieus betoog beoogt niet dat u morgen toestapt op een medestoepganger en start met uitvoerig uw stoelgang te beschrijven, of dat u volgende week uw huisgenoot even binnenroept om samen uw recentste creatie te beoordelen op kleur en textuur, maar laten we een kat een kat noemen. Onze natuurlijke verteringsprocessen hebben besloten dat er een deel van onze ingenomen voedingswaren na verloop van tijd opnieuw andere oorden opzoeken. Dat gebeuren is natuurlijk, volstrekt inherent aan de mens en toch belachelijk moeilijk om over te praten?

Ik hoop hier absoluut geen perpetueel beeld op uw netvlies te branden van een intens producerende man of een vrouw op het toilet, maar ik wil even aankaarten dat het gebeurt, en dat we moeten stoppen met te doen alsof dat het einde van de wereld is. Deze materie ligt mij nauw aan het hart (dat had u nog niet door, geloof ik), ik praat erover omdat het nu eenmaal sadly enough een bijzonder belangrijk deel van mijn bestaan uitmaakt. Ik zeg ook waar het op staat wanneer ik naar het toilet moet, maar dan in het Japans. Dat maakt mij heus niet wansmakelijk of ongepast, gewoon eerlijk, rechtuit en hyperintelligent. "Ik ga naar het toilet. Unko." U moet dat ook eens proberen.

OVERZICHT Een kwarteeuw


Wat springt u dadelijk in het oog bij het aanschouwen van bovenstaande foto uit de oude doos? Mijn exquisite sense of style and fashion waarschijnlijk eerder niet, mijn kortpittig (mijn pc verandert dat woord systematisch in krottig - no need to be mean now) kapsel misschien, maar ook daar doelde ik niet op. Check die feestelijke taarten. "Waarom vandaag deze prachtige foto, Julie?" Wel, beste lezer, volgende week vier ik mijn kwarteeuw op deze wereld. Ik heb besloten u daarom te storen met enkele overpeinzingen bij deze mijlpaal. 7 zaken (want ik hou van het getal 7, vond 10 te zuur en 25 way out) waarvan ik hoop dat ik ze in mijn nieuwe levensjaar niet meer te vaak tegenkom. Spoiler: ik ben een stuk chagrijn. Do forgive me.

1. Mensen met een breed bereik die communiceren vele kilo's te zijn verloren na het overschakelen op een glutenvrij dieet. Worse yet: wanneer ze openlijk zondigen "want pizza is echt té lekker haha lol".
afbeelding via Google
2. Restaurantpersoneel dat het in Keulen hoort donderen wanneer ik vertel dat ik glutenvrij moet eten (of dat maar snel zegt dat alles gluten bevat).
afbeelding via Google
3. De teleurstelling bij extra brood met gluten of geen apart gebakken frietjes op restaurant.
afbeelding via Google
4. Restaurantpersoneel dat mij bij mijn keuze van een gerecht wijst op het feit dat er room in zit.
afbeelding via Google
5. 'De moeilijke' zijn wanneer het op spontaan uit eten gaan aankomt. Laat ik even deze kaart doorspitten en het personeel aan een kruisverhoor onderwerpen.
afbeelding via Google
6. Mensen die zich schuldig voelen wanneer ze pas te laat aan mijn intolerantie denken. Hetisokéhetisokéhetisokéhetisoké maarkhebweleenbeetjehonger.
afbeelding via Google
7. Feestgelegenheden waarop ik bij gebrek aan een casual pintje iets sneller dan de rest in de mood geraak. Edoch, birthdayplans right there.
afbeelding via Google

INFO Bijzonder (oninteressant)

It's alive.

Uch, beste lezers, ik besluit nog eens van mij te laten horen. Ik schrijf u vanuit een bijzonder opgewarmd dakappartement in het Brusselse (ik klikte net op een nieuwssite op het item "Dakraam? Zo houd je de warmte tegen" want ik had zoiets van VERTEL HET ME ik smelt - blijkt dat uiteraard een infomercial te zijn waar ik nu ongeveer meer dan niks mee ben, geen 400 euro over voor een nieuwe zonnewering over neeyy meneer) dat sinds deze avond internet heeft. Dat wil in principe zeggen dat ik vanaf nu weer op iets frequentere basis probleemloos mijn hersenspinsels op u kan afvuren.

afbeelding via Google

Ik besluit om u daarom meteen over een Bijzondere Gebeurtenis te vertellen! U weet ongetwijfeld niet meer dat ik practically imperfect ben als het op bakken aankomt, maar afgelopen zondag overviel mij een plotse aanval van huisvrouwelijkheid. Na een uurtje strijken zat ik namelijk helemaal in de juiste vibe en besloot ik dat zondag vanaf dan zondag, bakdag zou worden. In tegenstelling tot vandaag was zondag namelijk een koude, regenachtige dag. Moest het vandaag zondag geweest zijn, had ik waarschijnlijk in mijn huiselijkheid geopteerd voor zondag, diepvriesdag en homemade frisco's gemaakt. This girl was on fiiiireeee.

Halverwege mijn voorbereiding in dewelke ik mij al volledig had geënthousiasmeerd voor de taart die zou volgen omdat ik ervan overtuigd was dat het dit keer wel het baksel van de eeuw moest worden (ik had immers net een uur gestreken, dui-de-lijk alle kneepjes van het huisvrouwvak soepel onder de knie), besefte ik dat ik niet echt suiker had, op een zakje van 9 gram dat ergens bij een koffie had gezeten na. Geen probleem, dacht Julie, ik kan zonder. Mijn niet aflatende enthousiasme op dat eigenste moment had u ongetwijfeld ook aan het bakken gekregen. Ik had een glutenvrije taartbodem van Herta, 3 eieren, 2 platte appels op het randje van vies, een half potje room and I was ready.

Mezelf deels baserend op een recept voor rabarbertaart cause why not belegde ik de taartbodem met appelschijfjes die ik versierde met honing. Ik klopte de eieren onder het halve potje room en voegde de 9g suiker royaal aan het mengsel toe. Als afwerking strooide ik er nog een handvol semi-gecrushte pecannoten over omdat mijn hoofd zich meende te herinneren dat apple pecan pie een ding was. Het geheel ging uiteindelijk voor een dikke 45 minuten in een voorverwarmde oven van 180 graden. Intussen belde ik mijn roomie annex geliefde op om hem bloemsuiker en ijs mee te laten brengen. Ik zou hem niet alleen verbluffen met mijn bakkunsten, maar er bij de afwerking ook een plaatje van maken. I was so nailing this housewife business.

U zal het moeilijk kunnen geloven, maar het bakken is me dus gelukt. I climbed every mountain, forded every stream, followed every rainbow and I found my dream. Ik nam het baksel uit de oven en het bleek niet verkoold, niet lelijk (op het feit dat de pecannoten iets weg hadden van ingebakken kakkerlakken na, verwaarloosbaar) noch oneetbaar! De rustieke korst dank ik deels aan het feit dat ik 15 minuten into het bakproces mezelf de bedenking had gemaakt dat de rand van de taartbodem wel veel hoger dan de beperkt-in-volume vulling kwam (lees: over de rand van de kom) en dat het niet persé lekker zou zijn om meer bodem dan vulling te eten. Ik heb dan ook schots en scheef enkele stukjes korst van het reeds bakkende baksel weggesneden. Geniaal.


Wanneer dan eindelijk het heuglijke moment van collectieve verorbering was aangebroken ("schat, écht, nog een vierde stuk?", "maar neen, een bakkerij openen is toch een beetje te gek voor mij") gaf roomie annex geliefde te kennen na het veelvuldig met bloemsuiker overstrooien van zijn eerste en enige stukje dat ik in de toekomst misschien mocht overwegen om wel een beetje suiker te gebruiken, en ook dat pecannoten niet bepaald zijn ding waren.

Maar ik heb een hele week taart gegeten.

INFO Relaties (z)onder gluten

afbeelding via Google

Lieve mutualiteit,

Tenzij er iemand in de afgelopen twee jaar dé oplossing heeft kunnen vinden om coeliakie te genezen, zie ik niet echt in hoe mijn situatie zou kunnen veranderd zijn. Ik vind het bijgevolg ietwat, dare I say so, aan de storende kant dat ik om de twee jaar bij u moet bevestigen dat ik nog steeds niet kan eten en naar het toilet gaan like a normal human being. Het is overigens, zoals dat de afgelopen vier jaar ook het geval was, nog altijd niet enkel voor mezelf van vitaal belang dat ik glutenvrij eet, maar ook voor mijn naaste omgeving en, now more than ever, voor mijn relatie.

Ik neem even de vrijheid om die wel zeer persoonlijke toevoeging even toe te lichten. Mijn lief, voor de gelegenheid en anonimiteit noemen we hem even De Globetrotter, trekt twee maanden rond in verre oorden. De Globetrotter was afgelopen week even in het land om de zon te doen schijnen met zijn aanwezigheid en het was mijn voornemen om die dagen vrolijk en vrij van ongewenste flatulenties en files in mijn darmen door te huppelen. Uiteraard besloten mijn darmen weer eens te rebelleren. Ik vermoed ten sterkste dat ze de glutenvrije puberteit hebben bereikt.

Wanneer er iets fout loopt in mijn darmen word ik blijkbaar ook terug een puber. Ik gedraag me weemoedig, moe, grumpy en afstandelijk. Mijn concentratie en communicatieve coherentie worden onbestaande. En ik zal u de expliciete details besparen, maar het adjectief sexy is in geen enkel universum nog aan mij besteed. Om het halfuur moet ik ook nog iets kwelen à la 'ik wil andere dahahahaarmen' of 'maar ik heb eeeecht niks verkeerd gegeten, wat kan dat nu weer geweest zijhijn?' De Globetrotter knikt dan steeds begrijpend en bemoedigend en verzwijgt tactisch dat hij dat zeurend betoog op te frequente basis moet aanhoren. Give that man a medal - en voorzie er een paar voor al mijn naasten ook, while we're at it.

Volgende maand gaan De Globetrotter en ik echter samenwonen. Ik besef dat mijn aantrekkelijkheid als naaste huisgenoot tot op heden ietwat beperkt is en ik dat ook in de afgelopen week weer even pijnlijk duidelijk heb gemaakt. Bijgevolg ben ik vastbesloten om vanaf augustus nooit meer per ongeluk gluten te eten. De haalbaarheid van dat scenario is eerder klein, maar ik ben optimistisch. In mijn enthousiasme heb ik onder andere al 'gluten-free romance' gegoogeld. Die zoekopdracht bracht mij glutenvrije romantische recepten, het alom gekend advies om voor het spontaan uit eten gaan het restaurant naar keuze tot op de glutenvrije kruimel door te lichten en een artikel over C. Harris en T. Swift die in november 2015 ergens een glutenvrije pizza zijn gaan eten (want dat artikel had de wereld blijkbaar nodig).

Het eten van glutenvrije voeding blijft dus, gebleken uit mijn uitvoerige research en de ervaring die ik in de afgelopen jaren heb opgebouwd, nog steeds de enige bestaande oplossing voor mijn darmprobleempjes en bijgevolg ook dé manier om de pijs en vree ten toekomstigen huize glutard-De Globetrotter te bewaren. Na u hierop gewezen te hebben moet ik u dus eigenlijk ook bedanken voor de herinnering dat het tijd is om mijn tussenkomst voor aangepaste voeding in het kader van coeliakie opnieuw voor 24 maanden te verlengen. Uw financiële ruggensteuntje zal mijn ambitieuze plannen ongetwijfeld kracht kunnen bijzetten.

PS - Ik zal dit nog door mijn behandelende arts op het door u opgestuurde formulier laten bevestigen, althans het kleine deel van mijn boodschap waarin ik bevestig dat er wel degelijk nog steeds geen gluten op mijn menu mogen. Ik vermoed dat ik daarop niet hoef uit te wijden over het belang van een glutenvrij dieet in een relatie met verhuisplannen. Tot slot kijk ik al uit naar onze correspondentie in 2018. Misschien moeten we dan toch eens een barbecue houden.

Julie

INFO Hé, het regent

Volgende post is niet glutard-specifiek. Ik weet dat u hier bent om te lezen over mijn avonturen als onbevreesde glutard, maar vandaag geen geweldige ontdekkingen (even terzijde: heeft u mijn kaart al gezien? Ik zoek nog tips voor Brussel trouwens, tell me tell me tell me) noch gefaalde bakprestaties, want vandaag wijd ik mijn blog aan mijn gigantische frustraties met betrekking tot ons weer. Want vanmorgen hebben we en famille voor een vijftal minuten in de zachte zomerzon van een tas koffie kunnen genieten, om daarna een van de katten op haar buik over het terras te zien kruipen bij de belachelijk ostentatieve donder (serieus, overcompensatie much) en het nu opnieuw te zien zeiken dat het geen naam heeft. Het is zo-mer. Z-O-M-E-R.

Omdat ik geen witty comments kan verzinnen om mijn frustraties grappig te maken (I tried, there is too much of the sad), besloot ik gewoon voor u de Belgische zomer 2016 samen te vatten in 5 afbeeldingen:

afbeelding via Giphy
afbeelding via Giphy
afbeelding via Giphy
afbeelding via Google
afbeelding via Giphy

Dan ga ik nu verder mijn haar haten omdat het nadruppelt op mijn kin en bureau, mijn voeten vervloeken omdat ze geen enkele plas missen, mijn humeur verder laten kelderen tot onder nul, mezelf kwellen door op Instagram naar zonovergoten vakantiefoto's van mensen die beter af zijn te kijken en mijn lichaam voorbereiden op een winterslaap door het nodige glutenvrij eten te bingen. Ahhh, die zomerse reflexen.

CATCH OF THE DAY Ieatsterdam


Hoera! Het is zondag en er is begot nog geen wateroverlast opgetreden in de afgelopen vier uur (srsly regen stahwp). Vorig weekend zat ik vandaag in Bagels & Beans in Amsterdam mijn derde glutenvrije bagel van de trip (van drie dagen, muhahaha) te verorberen, en daarnaast heb ik ook nog ettelijke andere vrolijke glutenvrije hotspots aldaar kunnen uittesten. Ik geef ze u graag mee, zodat u ook vrolijk kan vreten op uw volgende citytrip. Vanaf nu giet ik overigens consequent de tips & vreetlocaties in een heuse googlemap waarmee u hopelijk nog gemakkelijker veilige voeding kan lokaliseren. Graag gedaan. Veel dank voor onderstaand overzichtje gaat uit naar glutenfreeamsterdam voor de uitgeprobeerde tips in Amsterdam, en naar mijn lief om steeds gedwee van de ene naar de andere hotspot mee te dreunen.

INFO I'm practically imperfect


Ik heb mij altijd al makkelijk laten meeslepen. In mijn jeugd was ik er bijvoorbeeld van overtuigd dat ik een Disneyprinses was. Het was dan ook op zijn zachtst gezegd teleurstellend toen ik ontdekte dat mijn luidkeels te berde brengen van een geïmproviseerd lied tijdens een wandeling niet automatisch op bijval van iedere omstaander kon rekenen. Rond mijn 8 jaar dacht ik ook dat er een 75% kans was dat ik, net zoals Otje, met dieren kon praten (ook al vond mijn vader dat raar) - na de talrijke "komaan, tegen mij kunt ge echt iets zeggen, niet bang zijn, ik ben uw vriend"-gesprekken die ik daarna voerde met menig dier ter aard begon het stilaan te dagen dat die gave misschien toch niet voor mij weggelegd was. Met het ouder worden kreeg ik mijn verwachtingen gelukkig beter onder controle: bijvoorbeeld, toen sport een belangrijk schoolonderdeel werd, was al heel snel duidelijk dat er steeds een 95% kans was dat Julie de bal níét zou vangen. Zelfs al hoopte ik dat ik net als vaderlief een basketballer in spé was. L O L amirite

OVERZICHT Zo herkent u de glutard anno 2016

Goedenavond, glutards. Het is mei, en die zonnige maand is in Nederland de coeliakiemaand. Het schrijfsel van vandaag betreft dan ook iets geheel in de thematiek van die awareness. De frustraties, ervaringen en (initiële) extase uit 'Zo herkent u de glutard' blijven actueel, maar ik ondervind dat er ondanks de mediabelangstelling en massahysterie rond gluten these days nog te vaak flaters in het herkennen en behandelen van glutards worden begaan. Vandaar wens ik mij met deze post niet enkel aan mijn medeflatuleerders te richten, maar ook aan een breder publiek.

Ik stel voor dat u al lezend (dat is hier met interactief!) een bingo-documentje aanlegt waarop u volgende puntjes oplijst. Indien u twijfelt bij een toekomstige toevallige ontmoeting: van zodra u alle vakjes kan afkruisen kunt u zeker zijn dat u te maken heeft met een glutard.

afbeelding via Giphy

CATCH OF THE DAY London calling


Goed. Ik heb mezelf net niet vastgekleefd aan mijn pc, maar het zal niet veel schelen. Het is schandalig lang geleden dat ik u, mijn Beste Lezer (dag mama), nog eens van een schrijfsel heb voorzien en er is nochtans voldoende gebeurd. Of toch zeker één ding. Jazeker, life is exciting! Ofzoiets. Niet te hard van stapel lopen wel, dat is gênant. In het kort? Ik werk sinds een kleine maand voor Uitgeverij Abimo en probeer langs die weg kind en jeugd opnieuw naarstig aan het lezen te krijgen. Uhu, inderdaad, ik ben echt een beetje een nieuwe Messias, dat heeft u goed gezien.

Het paasweekend voor de aanvang van mijn Nieuwe Job (ik heb iets met hoofdletters vandaag, merkt u dat? Ook met het woord 'schoon', al heb ik dat nog niet gebruikt - maar ik vind dat echt een schoon woord, ma zo schoon. Het is hier ook weer met to the point hoor.) spendeerde ik in het fijnste gezelschap in Londen en man, tussen u en ik totaal niet gezwegen, quel bliss. De compagnie ook hé, maar wat een glutenvrij paradijs. Sta me toe even een planning voor uw volgend weekendje uit te werken. Enige gelijkenissen met waargebeurde feiten zijn absoluut niet toevallig. (Speciale appreciatie gaat hierbij uit naar zuslief in Zweutseurleund, die zo fantastisch was om op voorhand interessante adresjes op te lijsten.)

INFO #Bruxellesmabelle

afbeelding van Chrostin/@christinadewitte

Ik ben geen politicus, ik ben geen lid van de recherche, ik ben geen psycholoog, ik zit niet in het leger, ik ben geen journalist, ik ben geen analist, ik ben geen expert - en dat zijn allemaal redenen waarom ik nu mijn mond zou moeten houden. Het zijn echter uitzonderlijke omstandigheden, wat er dinsdagochtend 22 maart 2016 is gebeurd lijkt niemand te kunnen vatten, en daarom vind ik dat ik er toch een kort stukje aan moet wijden. Apologies aan al wie er aanstoot aan neemt, u bent geenszins verplicht het te lezen, maar ik wil het van mij af schrijven.

Het is logisch dat er na de aanslagen op zoek wordt gegaan naar de mensen die we met de vinger kunnen wijzen en waar we al onze woede, frustratie en onmacht op kunnen projecteren in de hoop iets van een verwerkingsproces te initiëren. De daders moeten gepakt worden en voor de gruwel die ze veroorzaakt hebben gestraft worden - en uiteraard willen we dat alles in het werk wordt gesteld opdat dit nooit meer gebeurt. Maar daar er een deel in hun laffe daad gebleven zijn, wordt er nu ook gewezen naar zij die ervoor gezorgd zouden hebben dat dergelijke mensen in ons land op vrije voet waren - en dat begrijp ik niet. U en ik beseffen toch ook dat alle instanties die instaan voor onze veiligheid niet dag in dag uit Monopoly zitten te spelen om dan even wakker te schieten wanneer er zich iets voordoet. Bovendien denk ik ook dat we allemaal goed genoeg weten dat al deze instanties nu met een gigantische burden rondlopen, want wat werd gevreesd, is ook gebeurd - en niemand had dat kunnen voorkomen. Als het niet persoon x was, zou persoon y wel in gang geschoten zijn, denk ik.

Bij deze schaar ik mij dus achter de vele warme mensen, die de bevoegde instanties oordeelvrij hun werk laten doen en niet toegeven aan haatdragende boodschappen. Uiteraard zijn we boos, diep geraakt en gefrustreerd, maar ik begin liever te grienen en glimlachen bij het lezen van de tweets bij #ikwilhelpen, #beatsoflove, Joy Anna's #lievekleinedingen en #lightsforbelgium. Want onze samenleving is schoon, onze samenleving is warm, onze samenleving is niet racistisch en onze samenleving kent liefde en draagt haar het hoogst in het vaandel. Be safe, stay safe en mijn oprechte steun en medeleven aan al wie het nodig heeft.

INFO Random Acts Of Kindness Day

Dag mijn beste wc-buddy, wees o-zo gegroet en welgekomen.

Ja! Ik kom nog eens op antenne! Het leek mij namelijk weer hoognodig om u wederom met een schrijfsel te bekoren (of om er toch op zijn minst lichtjes uw leesogen mee te strelen voor u slapengaat - zijn er nu mensen die freaken door de gedachte van een oogbol aan te raken? Golly, weer wat lezers minder. Goed bezig, Verhaert, people management optimaal) en what better day to do so dan op Random Acts of Kindness Day? Als dat foutieve informatie is waarop ik mij baseer en vandaag niet zo'n dag betreft, wijzen we beschuldigend met de vinger naar de Instagram van Flair (ofte Flavi, zoals men dat vroeger mislas - ja, "men", bijzonder algemeen en niet specifiek) maar zijn we stiekem toch in onze handjes aan het wrijven wegens heel blij dat ik het een excuus vond om nog eens achter mijn toetsenbord te kruipen. Want ik zit overdag nooit aan een toetsenbord? Ja? Bof, ik ben mezelf in een hoekje aan het schrijven. Ik ga er weer uitkomen en proberen mijn blog te maken. Of u hem een act of kindness zal vinden, betwijfel ik - maar random zal hij zeker zijn. Zijn we allemaal mee? ARE WE EXCITED?

marvel deadpool twitter tweet wade wilson
via Giphy

INFO Dat eet dan gelukkig zijn

afbeelding via Pinterest

Ik moet ongeveer de tweeduizendzestiende zijn die het onderwerp dit jaar aansnijdt (ben er dan ook naar goede gewoonte bijzonder tijdig bij), maar het is weer de tijd van voornemens en beloftes die we niet nakomen, dus hoera, ik doe (niet) mee. Ik wens u wel veel schoons (al dan niet in Duitsland #teaser) voor de periode van 1 januari 2016 tot 31 december 2016, maar ik doe dat zomaar, omdat ik vind dat u dat verdient. L’oréal enz.