GASTON Koekje van andermans deeg

Een onbehaaglijk gevoel maakt zich meester van de aandachtige lezer. Geen gecursiveerde Angelsaksische uitdrukkingen. Geen komieke noot tussen twee gedachtestreepjes. Geen bewegend internetplaatje waarmee wordt bevestigd dat de lezer niet alleen is in zijn lijden. Onrustig laat hij zijn ogen dwalen over de eerste alinea van dit relaas op zoek naar een verdoken vloekje van de schrijfster of een vrolijke anekdote die voortgaat op een gevoel van saamhorigheid en de wetenschap lotgenoten te zijn. Stilaan dringt een zeker besef zich op. Onthutst knabbelt de lezer op zijn vervangproduct. Eén begrip uit een ver verleden komt bovendrijven aan het oppervlak van zijn bewustzijn. Niet bij machte om het woord luidop uit te spreken, laat hij huiverend een fluister ontsnappen aan zijn lippen.

Een glutentolerante.